Mijn psycholoog Frank is weer terug van drie weken vakantie in Toscane, dus afgelopen maandag was ik dan eindelijk weer welkom voor (wat mij betreft) het echte begin van mijn behandeling. Ik wilde op de fiets gaan (ongeveer een half uurtje rijden), maar het weer was dusdanig slecht dat ik uiteindelijk door mijn vader ben weggebracht. Over het gesprek zelf kan ik vrij positief zijn. Omdat ik (vaste prik tegenwoordig) vrij gespannen was heeft Frank samen met mij enkele oefeningen gedaan om me wat rustiger te krijgen. Zo deed hij de deur open zodat er wat frisse lucht binnen kon komen, en liet hij me staan met mijn ogen dicht om me wat steviger in mijn schoenen te voelen. Dit hielp vrij redelijk moet ik zeggen.
En om er dan eindelijk ook een echt etiket op te kunnen plakken; ik heb last van een compulsieve angststoornis (waarschijnlijk ontwikkeld na die hyperventilatieaanval in mei. Hierdoor ben ik dus constant bedacht op elk signaal dat ik in mijn bovenlichaam voel, hoe klein ook. Gevolg is dat ik dit direct uitvergroot, waardoor ik nog angstiger en meer gespannen wordt dan ik al was. Je kunt je misschien voorstellen dat dit bij pijn in de hartstreek bij mij direct alle alarmbellen laat rinkelen, ook al is uit onderzoeken gebleken dat er niets lichamelijks aan de hand is. Die pijn is ook een gevolg van diezelfde angst dat er toch iets aan de hand is, en zo kom je dan dus in een vicieus cirkeltje terecht. Resultaat is dat ik mezelf helemaal gek maak, en dus nog altijd niet echt aan het herstellen ben.
Daar komt nog bij dat ik blijkbaar nu ook last heb van (chronische) hyperventilatie; omdat ik namelijk die druk op mijn borst voel, haal ik regelmatig een hele diepe teug adem door mijn mond om extra lucht binnen te krijgen. En dat moet ik juist niet doen, ik moet weer leren op een goede manier te ademen (in door de neus, uit door de mond).
Hoe dan ook, na afloop van het gesprek ging ik met een positief gevoel weg. Ik had op dat moment echt het idee dat ik een stap voorwaarts gemaakt had. Later op die maandag heb ik nog mijn nieuwe auto opgehaald; ook heel fijn om weer mobiel te zijn en niet te afhankelijk van de mensen om je heen.
Het is dan weer zo jammer dat ik dinsdag direct weer een gigantische terugslag heb gehad. ’s Nachts een keer wakker geweest (rond half 5) met pijn en onrust. Later ben ik wel weer in slaap gevallen, maar bij het opstaan zaten de negatieve gedachtes weer meteen in mijn hoofd. Ik werk nog halve dagen, en op het werk kon ik het nog redelijk volhouden. ’s Middags thuis werd de onrust echter steeds groter; steken op mijn borst en geen moment kunnen stilzitten. Aan het einde van de middag werd ik opgebeld door Bauke, die net terug was van een vakantie in Noorwegen. Bij hem heb ik even mijn hart kunnen luchten, en mijn frustraties eruit kunnen gooien. Dat deed me redelijk goed, tijdens en kort na dat gesprek was de onrust en de pijn een stukje minder. Later kwamen ze weer terug, en ik stapte dan ook niet lekker mijn bed in. Desondanks ben ik redelijk vlug in slaap gevallen, hopelijk gaat het vandaag weer beter. Ik ben er nog lang niet…