Al een paar keer heb ik de vraag gekregen hoe het kan dat ik lichamelijke klachten blijf hebben terwijl er lichamelijk niets met me aan de hand is. De reden is eigenlijk eenvoudig: de onrust en spanning in mijn lichaam zorgen ervoor dat ik niet meer rustig vanuit mijn onderbuik adem, maar juist vanuit mijn borst. Hierdoor kom ik in ademnood, krijg ik spierpijn door het samentrekken van spieren en wordt de spanning en onrust versterkt.
Je kunt mijn situatie een beetje vergelijken met het volgende: stel je maar eens voor dat je over straat loopt en plotseling door iemand bedreigd wordt met een pistool. Je hersens geven dan onmiddellijk een signaal aan je lichaam af: je wordt bang en gaat sneller en oppervlakkiger ademen. Gelukkig ziet een voorbijganger wat er gebeurd en de politie is snel ter plaatse. De aanvaller wordt gepakt en je bent weer veilig. De gevoelens van angst zullen dan (hopelijk) snel weer zakken, en je ademhaling wordt weer rustiger.
In mijn situatie zijn de onrust en angst niet veroorzaakt door iemand met een pistool, maar door de hyperventilatieaanval van afgelopen mei. Hierdoor is ook mijn ademhaling verstoord geraakt. Maar hoewel de onrust en angstgevoelens bij mij inmiddels een stuk minder zijn, geven mijn hersens nog steeds het signaal af dat ik oppervlakkig en vanuit mijn borst moet ademen omdat er anders ‘gevaar’ heerst. Ik moet dus heel erg tegennatuurlijk reageren en ondanks die ‘waarschuwing’ van mijn hersens toch proberen om normaal te ademen. En dat is hard werken (het lukt ook nog lang niet altijd), het is echt verdomde moeilijk om waarschuwingen van je eigen lichaam te negeren…
Gelukkig heb ik wel het idee dat ik op de goede weg ben. Ik werk weer hele dagen, ben voorzichtig aan het sporten geslagen en heb minder last van onrust. Dat is in ieder geval alvast iets!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten